X
تبلیغات
رایتل
مگذار که فرزانه ی فرزانه بمیرم  چاپ
تاریخ : شنبه 4 اسفند‌ماه سال 1386
  
 
مگذار که  فرزانه ی  فرزانه  بمیرم 

بگذار که   دیوانه ی  دیوانه  بمیرم
 
میخانه اگر جای منه بی سروپا نیست  
    
بگذار  که  پشت در میخانه بمیرم
 
محروم چو ار آن لب شیرین چو قندم  
    
 بگذار که  لب بر لب پیمانه بمیرم
 
از عشق پر آشوب تو چون خانه خرابم 
       
بگذار که  آواره و بی خانه  بمیرم

  ویران چو از آن دیده ی ویرانگر  مستم   
   
بگذار که عاشق دل و ویرانه بمیرم

با عشق تو چون عهد  نمودم  باراده    
 
بگذار  که با  عهد تو مردانه  بمیرم
 
  چون جز تو مرا یاری و دلدار دگر نیست    
  
 بگذار  که من  از همه  بیگانه  بمیرم
 
از عشق تو  چون رانده شدم از همه مردم   

 بگذار  که   تنها  و  غریبانه   بمیرم
 
این  قصهء  ما کام   ندید  از سر تقدیر 
     
بگذار   به    ناکامی   افسانه  بمیرم
 
یارا به  برم گیر  در آن   لحظه ی  مردن  
     
 بگذار  در آغوش  تو  مستانه  بمیرم
 
ای دهر وصالش ندهی   لیک تو بگذار  
       
 در نزد  همین   دلبر  جانانه   بمیرم

عمری چو  بدل حسرت وصل است و وصالش
 
بگذار که حسرت دل و   ویرانه  بمیرم!!!
 
شعر از :فرزانه شید/ف.شیدا
Farzaneh Sheida-f.sheida