دوبیتی واشعار کوتاه از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : شنبه 4 اسفند‌ماه سال 1386
 
       
 
 
خلوتی خواهم درآن چندی یگانه  سر  کنم
 
تا که شاید غصه های سینه را کمتر    کنم
 
خلوتی خواهم در آن حتی  نباشد  یک  بشر
 
تا به اشکی  چهره  غمدیده ام  را  تر  کنم
 
گوشه ای خواهم دمی باخود نشستن در خفا
 
شاید این غمدیده  قلبم  را  کمی  بهتر  کنم
 
روزگاری طی شد  و  حال دلم   بهتر   نشد
 
ای خدا ! من  تا به کی با ید به غمها سر کنم
 
فرزانه شیدا / ۱۳۶۲ بهمن ماه
 ....

 روزگار  
 
ای سینه   توای به غم    نشسته
 
ای مرغک بال  و پر   شکسته
 
 تا کی به سکوت سینه  خاموش
 
من  خسته شدم ، غمین وخسته
 
ای دل  تو  بزن ز سینه  فریاد:
 
جان   وتن من ،  نبوده   فولاد
 
گو  کی  برسد  زمان    رستن
 
آندم   که  شوم ز  غصه  آزاد
 
 فریاد   ز   دهر  مردم  آزار
 
دل  بوده   بدست   تو  گرفتار
 
هر  دم   به    اسارتی   بدنیا
 
 بس کن ! دل خسته ام  میآزار!

یا دل  بکش   و مرا  رها  کن

 یا  از غم   دل  مرا   جدا   کن

 قصد   تو   اگر  نبوده    آزار

 بگذر  ز  منو  ،  مرا  رها کن
 
 چهاردهم بهمن ماه ۱۳۶۲جمعه
  
از :  فرزانه شیدا
 
 

آنکس که  بدیوانه دلم  عشق و وفا داد
اکنون  زچه رو ، از من عاشق نکند یاد
 یارب نکند   در شب   هجران  و جدائی
از دیده ی او عشق پر اشوب من افتاد؟!!
 
مهرماه ۱۳۶۲/ از : فرزانه شیدا